Weggemoffeld en eigenlijk al lang vergeten; een dronken avond tijdens een schoolreis in Den Haag. De eigenaar van de eenmansbierzaak aan de Bierkade (jawel!) kreeg de avond van zijn leven toen half 5VWO van Stad&Esch Zuideinde elke vierkante centimeter in zijn kroeg veroverde met ongekende kolonisatiedrift (of waren het hormonen?).
Eenmaal teruggestrompeld naar het hostel onder sfeervol pubergejoel halen wij – een stuk of zes bevriende kamergenoten – onze geheime en uiterst goedkope drankvoorraad tevoorschijn uit het badkamer/hal-plafond. We besluiten dat de vloer best lekker zit. Een poos wordt er wat beschonken heen en weer gejutterd, met vleeswaren geslingerd en liefdevol geroddeld. Dan komt een stapel bekladde bierviltjes vanachter een gezellig zwijmelend puberlichaam tevoorschijn. Eén der onderzetters is beschreven met het Manifest der ‘Zes Basis Levenslessen’:
1. 51% van de wereld is vrouw, daar zit er één bij en die is er voor jou.
2. Vrouwen zijn niet te vertrouwen.
3. Mannen experimenteren meer met elkaar dan wij denken.
4. Sommigen schrijven altijd een ‘2’ en anderen schrijven het woord ‘twee’.
5. Suggestiviteit is noodzakelijk en onoverkomelijk.
6. PS: ik heb een kleine blaas.
Hoe ik daar nu zo bij kom? Welnu, vanmiddag zat ik eens bijpuffend van het paperschrijven door het visuele geheugen van m’n laptop te bladeren en ontdekte daar een verzameling filmpjes. Stammend uit het era ‘mijn middelbare schooltijd’ blijken ze van ongeëvenaarde archeologische waarde. Niet zozeer vanwege het visuele aspect (Oef, dat haar… en au, die kleding!), maar meer omdat ze getuigenis geven van een Vieze Woorden Vocabulaire van heb ik jou daar. Blij dat het maar zo’n kortstondige fase was…

Zet me achter op je fiets
trek mijn sokken uit schoon T-shirt aan
Laat me slapen
Verder niets verder niets
verder niets verder niets
verder niets verder niets
verder niets verder niets

Roosbeef – Alles Draait

Alhoewel treinstewards niet heel uitdagend werk verrichten, zijn er natuurlijk wel verschillende niveaus waarop ze hun beroep kunnen uitoefenen. Cateraars die het moeten hebben van hun sociale kwaliteiten zijn bijvoorbeeld in staat een hele treincoupé te voorzien van een sentimenteel schoolbusachtigheidsgevoel. Hun broekzak is aan het eind van de dienst vaak toe aan nieuw stiksel. Anderen springen ongelooflijk behendig en evenwichtig om met hun loodzware rugzak; zij kunnen tien verschillende handelingen tegelijkertijd verrichten zonder daarbij koffie te morsen over een tweeduizend euro kostende laptop.

Die laatste eigenschap begin ik ook onder de knie te krijgen. Helaas werd zij vorige week schaamteloos tegen mij gebruikt.

Situatieschets:

In een drukke coupé in de trein van Zwolle naar Utrecht bestelt een meneer rond een jaar of zestig twee koffie voor hem en zijn vrouw. Dit betekent dat hij drie euro moet betalen. Ik schenk de twee koffie in met één hand, terwijl ik tegelijkertijd melk en suiker neerleg en de drie euro van de meneer aanpak en in m’n heuptas doe. Ik zet de tweede kof koffie neer op het tafeltje, zeg "Een fijne dag verder" en wil weglopen.
Meneer: "Krijg ik die euro nog terug?"
Ik: "Hoezo? Het was drie euro."
Meneer: "Maar ik heb je er vier gegeven."
Ik: "Nee meneer, u gaf mij drie euro."
Meneer: "Niet waar, ik gaf je vier euro. Je moet ook niet zoveel dingen tegelijkertijd doen."
*innerlijke ontploffing gemengd met stilzwijgende verbazing*
Na een vluchtige afweging besluit ik de verstandige route in te slaan.
Ik: "Ik weet zeker dat u mij drie euro heeft gegeven, maar hier heeft u een euro terug. Fijne dag verder."
Voor de lezers die niet overtuigd zijn van mijn professionaliteit op het gebied van opletten, geld tellen en hoofdrekenen (…); bij het vergelijken van mijn verkochte waar en het geld dat ik uiteindelijk bij me had, kwam ik inderdaad 1 euro te kort.
Oftewel: opgelicht door een pensioensgerechtigde ouwe lul. 

Wat was er nieuw aan dit voorjaar dat met de olifanten ingezet was?

Ik houd van films waarin mensen doodgaan. Zolang het geen happy end heeft, ben ik tevreden. Nadeel: naderhand ben je ontdaan. Zoals nu, want er is net een jongetje doodgeschoten in de woestijn van Marokko. Zulke beelden blijven een week als een geprojecteerd aura rond je hoofd dansen totdat je ze per ongeluk een keer vergeet mee te nemen als humeur.

Waarom dan toch kijken? Omdat het gezond is je af en toe ongelooflijk kut te voelen. En als je daar volgens de algemeen geldige, onofficiële Regels Tegen Zeuren geen recht op hebt, kijk je een film.

"Niets duurt zo kort als een duizendjarig rijk."

Pff, ik werd net wakker om vijf voor twaalf. Belachelijk, ik ga voortaan m’n wekker wel zetten om een uur of negen, dan ben ik tenminste in staat alle o zo gehate huishoudelijke bezigheden te verrichten (afwas van vier dagen, was van bijna een week, boodschappen) nog voordat ik moet werken. En het regent.

Was gisteravond trouwens in de veronderstelling dat ik moest koffielopen, maar eenmaal aangekomen op het station bleek dat helemaal niet het geval te zijn. Dan maar cappuccino, gevulde koek en hartverwarmend gesprek met koffiecoördinator, inclusief kastactie van beide kanten, dus m’n avond was eigenlijk heel leuk.

Goed, m’n ontbijt is op, dus ik ga maar eens bij huisgenoot smeken om samen boodschappen te doen. Note: hij heeft een auto.

Mijn nieuwe leven (is niet zo rigoureus anders):

- Van krantenbezorger naar railcateraar/treinsteward/ koffiepakezel (doorhalen wat het minst tot de verbeelding spreekt)
- Van cola naar bier
- Van Sonja naar spaghetti, mét Italiaanse roerbakgroente wel te verstaan
- Van NET5 naar Uitzendinggemist – in ieder geval totdat de IB-groep mij verantwoordelijk genoeg vindt om met geld om te gaan
- Van luie, stempelvrije scholier naar drukke student met aanwezigheidsplicht en huiswerk (?!)
- Van Ruinerwolds rijtjeshuis naar Utrechtse flat in officieel erkende achterstandswijk (inclusief uitzicht over goedlopende tippelzone)
- Van minibroertje naar vier even volwassen huisgenoten

(maar stiekem wel heel erg leuk)

Things are
culturally
what they
are supposed
to be.

Hmmm. Deze luiheid voelt niet goed.

En toch. Geen inspiratie. Waar is m’n discipline gebleven?

Belofte aan mezelf: er komt een spoedig wederzien.

Dingen die een maandag minder maandags maken:

- met z`n drieën zoveel chocoladetaart eten dat je er misselijk van wordt.
- tijdens het misselijk zijn ontdekken hoeveel vrienden je kan hebben als je maar chocoladetaart hebt.
- na maanden van onthouding onbeschaamd (…) kunnen genieten van een Vietnamese loempia met zoete saus.
- meerdere malen als een achterlijke idioot met een gezichtsaandoening gefotografeerd worden en het helemaal niet erg vinden.
- ontdekken dat de Hawaïschnitzel helemaal niet verneukt, maar eigenlijk heel lekker is.
- tot de conclusie komen dat de dag nu aan zijn einde is gekomen en het nog niet geregend heeft.

Zo, en dan nu balansen.

Alpengebergten aan strijkgoed en huiswerk. Oftewel: dingen die niet thuishoren op een zondagse zondag. En toch zijn ze er. Mij aan te staren met hun onsymetrische t-shirts en uiteenzettingen over Aristoteles. Gatverdamme, ik wou dat ik chocola had.

Eigenlijk heb ik alleen maar zin om de krant van gister te lezen en mijn broertje te wijzen op ‘Alles wat verkeerd, corrupt en schandalig is in deze wereld en wat er niet verbeterd of groener kan worden’. Om daarna zijn tranen weg te vegen met de woorden: "Als je nu twee ijsjes van de snackbar ophaalt, lijden wij in ieder geval geen honger."

Ik hoop dat morgen de zon schijnt.

Maandag 11 sept: KWT-uren nuttig gespendeerd door vakantiegevoel op te roepen, want zes vrije uren kun je immers niet zomaar duf aan je voorbij laten gaan. Dus; eerst uitslapen, daarna haasten naar Meppel, Marjolein inclusief uitgebreid lunchpakket begroeten, installeren in park (d.w.z. schoenen + sokken uit, tenen in water, tas fungeert als kussen) en maar slaperig worden…
Na school – want ondanks temperatuur van 28 graden Celcius bestond die nog – aardbeienmilkshake gedronken op terras samen met Marjolein en Anneleen en illegale avonturen over tenten en bossen en tenten in bossen bedacht. Uitvoering komt later.
Thema-avond op NED3 vanwege 9/11 en omdat ik eindelijk wel eens wilde weten wat dat inhield Michael Moore`s ‘Fahrenheit 9/11’ opgenomen. Bush is een terrorist.

Dinsdag 12 sept: Hele godganse dag leraren lastig gevallen met fotocamera. Of ik alstublieft een foto mag maken van uw kont. Voor mijn persoonlijke verzameling. Zou u dan heel even willen omdraaien? Heel fijn. Oh, van uw blóte kont? Nee hoor, geen probleem. Dank u wel voor uw medewerking, de eerstvolgende schoolkrant wordt-ie gepubliceerd.
Na obsessief stalkgedrag op weg naar zwembad, omdat Marjolein op mysterieuze wijze haar strippenkaart nog niet op had en hij vrijdag verlopen zou zijn. Zwemmen was lekker, evenals de frikadel, tosti, patat en ijsje. Note to myself: de broodjes gezond schijnen daar ook heel lekker te zijn.

Woensdag 13 sept: Geen school vandaag, althans, niet voor mevrouw Annemieke de hoofdredactrice en mij, want Amsterdam roept. Uitnodiging gekregen om voorpremière van "Afblijven" bij te wonen, gratis drinken te krijgen, lekkere popcorn te eten, met journalisten te praten over mogelijke carrièresprongen en open vacatures, legaal een dagje school te skippen en o ja… een recensie te schrijven. De terugreis was druk, heet, plakkerig, zweterig en onaangenaam, maar dat deed verder niets af aan de dag. Pathé is de bomb.
(Voor informatie over de film of onze ongezouten mening daarover, wacht op de oktoberuitgave van de ‘Scool.)

Donderdag 14 sept: De eerste, echte normale schooldag van dit jaar. Toch wel minstens 25 graden, dus reden genoeg voor onverschillige vakantie-instelling.
Om 14:00 uur begon IVI, sa vie – voorstelling op internationale poppenspel festival – te spelen, onder de heerlijke achtergrondgeluiden van roddelende, klagende, snoepjesuitdelende en ongeïnteresseerde vmbo-leerlingen. Gelukkig verviel Marjolein weer in haar rol als ‘meest mondige persoon van de dag’ en sprak ze de kinders professioneel aan op hun gedrag met de woorden: "Zouden jullie dan nu even jullie mond willen houden," en daarna, net hard genoeg: "Achterlijke wijven". Ook het feit dat de voorstelling je deed geloven dat je stoned was, hielp mee om die akelige buitenwereld eventjes te negeren.
‘s Avonds voor het eerst deze week gezamenlijk gegeten met moeke en broertje. Helaas geen tijd om eten te koken, maar afhaalchinees was ook wel weer eens lekker.

Vrijdag 15 Sept: Softbal was deze keer een klein hoogtepunt. De schooldag kroop langzaam voorbij en dat ene lichtpuntje kwam bij elke "Fusiepower!" steeds dichterbij. Het laatste uur mochten we dan eindelijk. Gewapend met dodelijke enthousiasme en zangerige yell verpletterden we het eerste team genadeloos. Dat we daarna de grond in werden geboord door het andere team was een kleine domper. Maar goed, dat team bestond enkel uit jongens en wij zijn keuzefeministen…
Met de zweetdruppels nog op ons voorhoofd begaven we ons toen naar Clouso voor een kleine weekafsluiter. Het bier was goed, het gezelschap melig. Na een uur of wat snelde ik naar huis voor het eten. In alle drukte en duizeligheid liet ik onderweg mijn portemonnee uit m`n tas vallen, maar een mevrouw was zo aardig hem voor mij op te rapen.
Eenmaal thuis snel pannenkoeken gehaald, gegeten, gedoucht, op de fiets gesprongen en weer naar Meppel gereden om samen met Marleen, Joris en Marjolein ‘Zwartboek’ te gaan kijken – ongetwijfeld één van de beste films die ik ooit gezien heb. Aanrader! Als hij uitkomt op DVD ga ik `m kopen en zo vaak kijken dat m`n DVD-speler er verveeld van wordt. Carice van Houten to the… uhm… never mind.

Met hun bromfietsenstallingshoestje pik je ze er zo uit, die kalverliefdelingen. – Loesje

"Zo," zuchte ze, terwijl ze nog een hijs mineraalwater nam, "en dan nu eerst maar eens updaten." Want wanneer kun je nu het beste opnieuw met iets starten dan wanneer ook al het andere is veranderd?

School is net een week begonnen en hoewel de eerste dagen precies zo waren als al die jaren daarvoor, voelt deze sleur toch anders aan. Het heeft iets te maken met het feit dat dit het laatste jaar is; misschien dringt het onbewust tot iedereen door dat we elkaar na deze definitieve maanden mogelijk uit het oog zullen verliezen. Ook de leraren zijn anders, maar of dit ligt aan opkomende volwassenheid enerzijds of opluchting anderszijds weet ik niet.

Soit, iedereen ziet er opgepimpt uit en heeft alle schoolgerelateerde stressveroorzakers van zich af weten te schudden, spoelen en/of branden. Goede humeuren heersen alom – hier en daar geholpen door een nieuwe, geile liefde of dronken loodgieters. Ja, dit wordt een goed jaar, want, om dan mijnheer Bekker even te quoteren: "Dit keer wil ik het anders doen. Dat zeg ik elk jaar, maar dit keer ga ik het écht anders doen. En dat zeg ik niet elk jaar."

We zullen nooit de waarheid weten -
kom, laten we vandaag vergeten,
laten we vandaag vergeten
en kijken hoe het morgen wordt.